Η κοινωνία των φυλακών, ή καλύτερα ο άγραφος νόμος των κρατουμένων, μπορεί να ανεχτεί τη δολοφονία όχι όμως την παιδοφιλία, τον βιασμό και τον χαφιεδισμό. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά, με πρακτικές αντεκδίκσης κρατουμένων στις περιπτώσεις κατηγορουμένων για σεξουαλικά αδικήματα. Για το λόγο αυτό άλλωστε κρατούμενοι που έχουν διαπράξει βιασμούς, αποπλάνηση ανηλίκων, παιδική πορνογραφία, σωματεμπορία, μαστροπεία, κ.ά. συνήθως μεταφέρονται στις φυλακές της Τρίπολης ή στις φυλακές Γρεβενών. Στα δυο αυτά σωφρονιστικά καταστήματα κρατούνται περί τα 300 άτομα που αντιμετωπίζουν κατηγορίες για σεξουαλικά εγκλήματα.
Γνώστες των φυλακών επικαλούνται ως χαρακτηριστική υπόθεση αντεκδίκησης κρατουμένων απέναντι σε συγκρατούμενό τους για σεξουαλικά εγκλήματα την περίπτωση του Μανώλη Δουρή που καταδικάστηκε για βιασμό και δολοφονία του 6χρονου γιου το 1993, στη Ερμιόνη. Μέσα στην κλούβα που τον μετέφερε στις φυλακές αμέσως μετά την καταδίκη του, ο Δουρής κακοποιήθηκε από συγκρατούμενούς του ενώ οι τηλεοπτικές κάμερες κατέγραφαν το γεγονός. Την ίδια τύχη είχε σε όλες τις φυλακές όπου μετήχθη, στον Κορυδαλλό, την Κέρκυρα και την Τρίπολη. Τελικά, περίπου δυο χρόνια μετά την αποτρόπαια δολοφονία του γιου του, ο ίδιος αυτοκτόνησε.
Αναπάντητα ερωτήματα άφησε όμως και η περίπτωση του κατά συρροή δολοφόνου και βιαστή Αντώνη Δαγλή, ο οποίος τον Αύγουστο του 1997 βρέθηκε απαγχονισμένος στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού. Δίπλα του κρεμασμένος βρέθηκε και ένας ακόμη συγκρατούμενός του. Θεωρούνταν κοινό μυστικό πως ο 23χρονος, τότε, Δαγκλής είχε κακοποιηθεί βάναυσα από άλλους συγκρατούμενούς του για τα εγκλήματα που είχε διαπράξει και τα οποία οι άγραφοι «νόμοι» των φυλακών δεν μπόρεσαν να συγχωρήσουν…
