Κάηκαν άνθρωποι, όχι η αυθαιρεσία
Ποιος φταίει για ό,τι έγινε; Εξαρτάται πόσο βαθιά θέλει να πάει κάποιος για να πάρει απαντήσεις.
Συνήθως ο πόνος και η οργή απαιτούν απαντήσεις χωρίς να νοιάζονται αν είναι και η αλήθεια.
Το Μάτι όπου κάηκαν άνθρωποι, δάση και περιουσίες είναι ένα μνημείο της αυθαιρεσίας, της απουσίας ενός δίκαιου και απαιτητικού κράτους και της χρόνιας συναλλαγής με συμφέροντα.
Τα αδιέξοδα δρομάκια και τα τυφλά οικόπεδα όπου παγιδεύτηκαν απεγνωσμένοι άνθρωποι και τελικώς κάηκαν ήταν αποτέλεσμα ενός διαρκούς εγκλήματος δεκαετιών.
Εχτισαν αυθαίρετα, καταπάτησαν τον αιγιαλό και «ναρκοθέτησαν» ολόκληρη την περιοχή που αυτήν τη φορά ανατινάχτηκε σκορπώντας πόνο και φρίκη.
Κάποια στιγμή θα συνέβαινε, λένε οι επιστήμονες.
Σύμφωνα με το ΤΕΕ, στο Μάτι υπάρχουν 327 αυθαίρετα, με τα 156 από αυτά, τα μισά, να είναι παντελώς αυθαίρετα. Δεν χτίστηκαν στη μακρινή δεκαετία του ’60.
Τα μισά εμφανίστηκαν από το 1983 και μετά, ενώ το 25% επί εκσυγχρονιστικών και σύγχρονων κυβερνήσεων από το 2004 έως το 2011.
Το 1999 ο νομάρχης ανατολικής Αττικής Δημήτρης Φράγκος, θείος της ιδιοκτήτριας του οικοπέδου όπου κάηκαν μαζικά άνθρωποι επειδή δεν μπορούσαν να βρουν έξοδο προς τη θάλασσα, είχε παραπεμφθεί σε δίκη για παράνομη ηλεκτροδότηση των αυθαιρέτων. Ωσπου να εκδικαστεί η υπόθεση οι κυβερνήσεις είχαν νομιμοποιήσει τα αυθαίρετα και το δικαστήριο δέχτηκε πως ο νομάρχης το έκανε βοηθώντας άρρωστους ανθρώπους που ζήτησαν ρεύμα για να συντηρήσουν τα φάρμακά τους στο ψυγείο.
Ολη η ανατολική Αττική εμφανίστηκε να πάσχει από διαβήτη και έπρεπε το αυθαίρετο να ρευματοδοτηθεί για να συντηρηθούν οι ινσουλίνες.
Η πελατειακή σχέση της κεντρικής εξουσίας με τους αυθαιρετούντες ψηφοφόρους απέκτησε νομική ισχύ.
Μάντρες, κλειδωμένες πόρτες και περιφρούρηση της «ιδιωτικής περιουσίας», όπως προκλητικά λένε, παγίδευσαν όσους αναζητούσαν σωτηρία. Αντιθέτως οι ιδιοκτήτες με τις περιφραγμένες παραλίες βρήκαν τον δρόμο προς τη σωτηρία.
