Όταν επανήλθε η απειλή για την κυπριακή οικονομία, την περασμένη εβδομάδα, με αφορμή την άνευ προηγουμένου διαφθορά στη Συνεργατική Τράπεζα του νησιού, τι έκανε νομίζετε ο ευρισκόμενος στο Παρίσι Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Νίκος Αναστασιάδης;
Μα το αυτονόητο…
Μπροστά στον κίνδυνο να εισέλθει ξανά η Κύπρος στη δίνη μίας δεύτερης οικονομικής κρίσης που θα την οδηγούσε σε νέο Μνημόνιο, τηλεφώνησε στον αντίπαλο του, τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ, Νικόλα Παπαδόπουλο και του ζήτησε να συναντηθούν το πρωί της περασμένης Δευτέρας. Ο κ. Αναστασιάδης του ζήτησε τη συνεργασία και τη βοήθειά του, για να ξεπεραστεί η νέα κρίση. Και ο κ. Παπαδόπουλος, ορθά σκεπτόμενος και ορθά πράττοντας του πρόσφερε την υποστήριξή του. Και ομιλούμε για δύο ηγέτες που είναι πολιτικοί «εχθροί». Όπως, …κακή ώρα, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη.
Δυστυχώς η σκηνή που είδαμε στην Κύπρο, δύο ηγετών-αντιπάλων που συναντήθηκαν για να αντιμετωπίσουν από κοινού μία δυσάρεστη κατάσταση, είναι ξένη για τα ελληνικά κομματικά πράγματα. Διότι απουσιάζει εντελώς ο «πολιτικός πολιτισμός».....Επιστρέφοντας, όμως, στο θέμα μας, διαπιστώνουμε ότι οι εθνικά σκεπτόμενοι Έλληνες πολίτες, βλέπουν με θλίψη τον άνευ προηγουμένου πόλεμο μεταξύ των πολιτικών, οι οποίοι δείχνουν να μην αγαπούν την Πατρίδα. Διότι αν την αγαπούσαν θα συμπεριφέρονταν πολύ διαφορετικά. Στο σημείο που έχει βρεθεί η Ελλάδα, αποδεικνύεται εκ των γεγονότων ότι ένα κόμμα μόνο του δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα της χώρας. Απαιτείται συναίνεση και να σταματήσει αυτή η πολεμική, η οποία μόλυνε και τις ψυχές των ανθρώπων.
Αν μελετήσει κανείς τα μηνύματα και τις αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα θα κυριαρχηθεί από απέραντη θλίψη. Διεξάγεται ένας άτυπος «εμφύλιος» πόλεμος στον οποίο συμμετέχουν οι πάντες. Και μέσα από την πλειοψηφία των μηνυμάτων πηγάζει ένα απύθμενο μίσος για τους αντίπαλους. Αλλά ξεχνούν ότι όλοι Έλληνες είμαστε και ζούμε σε μία περιοχή της γης όπου μας περιτριγυρίζουν οι εχθροί.
Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, θα αντιμετωπίσει η χώρα πολεμική επίθεση και οι πολιτικοί της, αντί να ενωθούν για να σώσουν την Πατρίδα θα «σκοτώνονται» για το ποιος φταίει για την απειλή εναντίον της χώρας, αντί να μονοιάσουν και να αντιμετωπίσουν τον εχθρό.
Στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, θα αντιμετωπίσει η χώρα πολεμική επίθεση και οι πολιτικοί της, αντί να ενωθούν για να σώσουν την Πατρίδα θα «σκοτώνονται» για το ποιος φταίει για την απειλή εναντίον της χώρας, αντί να μονοιάσουν και να αντιμετωπίσουν τον εχθρό.
Δυστυχώς αυτή είναι η πικρή και συνάμα σκληρή πραγματικότητα…
