ΣΑΜΙΑΚΗ ΗΧΩ

ΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΡΩΜΗΟΣ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΟΤΕ...

Στον καφενέ απέξω σα μπέης, ξαπλωμένος
Του ήλιου τις ακτίνες αχόρταγα ρουφώ
Και στων εφημερίδων τα νέα βυθισμένος
Κανένα δεν κοιτάζω, κανένα δεν ψηφώ.

Σε μια καρέκλα τόνα ποδάρι μου τεντώνω,
Το άλλο σε μιάν άλλη, κι ολίγο παρεκεί,
Αφήνω το καπέλο και αρχινώ με πόνο
Τους υπουργούς να βρίζω και την πολιτική!

Ψυχή μου! Τι λιακάδα! Τι Ουρανός! Τι φύσις!
Αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές
Κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις
Και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.(Γ. ΣΟΥΡΡΗΣ)