Μετά και τα δύο παιχνίδια των εκπροσώπων της Ελλάδος στο Europa League νομίζω πως δεν αμφιβάλει κανείς πως αυτα τα παιχνίδια δεν μπορούν να αποτελούν κριτήριο για το τι θα κάνουν οι τρεις στο πρωτάθλημα. Ακόμη κι ο Ολυμπιακός που, θεωρητικά πάντα, είχε τον πιο βατό αντίπαλο δεν πήρε τον έλεγχο του αγώνα ούτε για πέντε λεπτά. Ο δε ΠΑΟΚ απέναντι σε μια ομάδα που έκανε χαβαλέ όπως φάνηκε στις τελικές προσπάθειες δεν μπόρεσε όχι τον έλεγχο να πάρει αλλά ούτε καν την… μπάλα για να παίξει κι αυτός. Ανεξάρτητα από τα τελικά αποτελέσματα η εικόνα και των τριών αγωνων ήταν πολύ διδακτική για όποιον βέβαια θέλει να διδαχτεί. Ελπίζω ο προπονητής και οι παικτες της ΑΕΚ να είναι από αυτές. Και κάτι άλλο. Το ότι η ΑΕΚ κατάφερε να μείνει αήττητη στην Ευρώπη για 14 αγώνες παίζοντας μεταξύ άλλων με ομάδες όπως η Μίλαν, η Σέλτικ, η Ντιναμό Κιέβου είναι μια επιτυχία που θα την καταλάβουμε κι εμείς και όλοι στην πορεία όταν το ρεκόρ θα μένει… στοιχειωμένο. Μακάρι να το πετύχει ξανά αλλά είναι τρομερά δύσκολο. Οχι μόνο επειδή… φιλοδοξούμε να παίζουμε για πολλά χρόνια Τσάμπιονς Λιγκ όπου τα πράγματα είναι… σκούρα αλλά είναι τρομερά δύσκολο όχι μόνο για Ελληνικές αλλά για όλες τις ομάδες να μείνουν 14 αγώνες αήττητες και στο Europa League από όπου απουσιάζουν οι μόνιμοι της ελίτ όμως πάντα έχει ομαδάρες επιπέδου Μίλαν, Τσέλσι κτλ.
Επιστρέφουμε λοιπόν στα δικά μας εδώ και ο γιός του Λουτσέσκου έβαλε την κασέτα. Πραγματικά τον… ζηλεύω. Οχι επειδή στο δικό του μυαλό πάντα γίνεται αυτό που θέλει οπότε είναι ένας άνθρωπος χωρίς άγχος αλλά γιατί βρήκε τον τρόπο και κατάφερε να γίνει είδωλο σε μια ομάδα που οι προπονητές τα προηγούμενα χρόνια έφευγαν από τα… παράθυρα απλά επειδή κατάλαβε σε ποια ομάδα πήγε και τι πρέπει να λέει για να περνάει καλά. Οπως κάποτε που είχε πάει ένας Ολλανδός προπονητής, ο Ρίνους Ισραελ στον ΠΑΟΚ και μετά από μισή ώρα περίπου ομιλία στην πρώτη γνωριμία με τους παίκτες όπου ανέλυε πολλά και διάφορα τον διέκοψε η μορφή ο Λεοντιάδης και του είπε: “Μίστερ καλά αυτά που λες αλλά ένα πράγμα να ξέρεις. Τον Ολυμπιακό και τον Αρη να… νικάμε και θα είσαι άρχοντας”. Ε αυτό που έκανε και συνεχίζει να κάνει ο Λουτσέσκου είναι και πιο… εύκολο. Δεν κατάφερε να νικήσει κανέναν από τους βασικούς αντιπάλους πέρυσι αλλά έγινε ο πρώτος έμπορος αδικίας και έτσι κέρδισε σε χρόνο ρεκόρ τον ιδιοκτήτη, τους δημοσιογράφους και βέβαια τους οπαδούς. Και δώσε κλοπές, δώσε ΠΟΚ, δώσε Αθήνα… μαμημένη ο ΠΑΟΚ δεν πεθαίνει και είναι… άρχοντας. Κι όπως η εντεκάδα που νικάει δεν αλλάζει έτσι και η… κασέτα που αρέσει σε αυτούς που πρέπει δεν αλλάζει. Εξι μήνες μετά την απαίτηση όχι μόνο να μην τιμωρηθεί ο ΠΑΟΚ λόγω της εισβολής του Σαββίδη με όπλο στον αγωνιστικό χώρο αλλά και να μετρήσει δύο ώρες μετά, κι αφού ο διαιτητής είχε δει το… πιστόλι, το άκυρο γκολ που προκάλεσε την εισβολή και η κασέτα παίζει ακόμη. Μέχρι και με τη… Ναζιστική Γερμανία τόλμησε να παρομοιάσει την κατάσταση στο Ελληνικό ποδόσφαιρο και δεν βρέθηκε ένας εισαγγελέας να κινήσει την αυτονόητη διαδικασία. Και συνεχίζει. Χαζός είναι; Το είπε άλλωστε και στην σημερινή συνέντευξη. “Καποιοι μου λένε να μην μιλάω αλλά εγώ θα συνεχίσω”. Εννοείται. Μπορεί όλη η υπόλοιπη Ελλάδα να γελάει μαζί του και η ατάκα του: “Για μένα ο ΠΑΟΚ κτλ” να έχει χρησιμοποιηθεί χιουμοριστικά με 1002 τρόπους και να έχει παράγει χιλιάδες memes από τον Σεπτέμβριο που για μένα είναι ακόμη καλοκαίρι μέχρι τις… μπάμιες που για μένα είναι παστίτσιο αλλά στον ΠΑΟΚ της… Ευρώπης και του απεριόριστου μπάτζετ είναι κάτι σαν Ευαγγέλιο. Οπότε keep going μέχρι να… ξυπνήσει ο εισαγγελέας.
Αυτό που με χαλάει σε αυτή την ιστορία είναι ότι αυτός ο γραφικός προβοκάτορας καταφέρνει και χαλάει το μυαλό φίλων της ΑΕΚ που έχουν φτάσει να ασχολούνται με τον ΠΑΟΚ και τον Λουτσέσκου λες και είναι ο μεγάλος αντίπαλος κι αν νικήσουμε αυτόν όλα τα άλλα είναι… αδιάφορα. Να τους βάλουμε 2, να τους βαλουμε 3 για να μην ξαναμιλήσει, για να το βουλώσει κτλ. Λες και ακούω τον... Λεοντιάδη να εξηγεί στον Ισραελ, μόνο που η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα ενός αντιπάλου και σίγουρα αυτός ο αντίπαλος δεν αθμπορούσε ποτέ για ιστορικούς λόγους μεγέυθους να είναι ο ΠΑΟΚ. Καταρχάς και να νικήσει η ΑΕΚ πάλι ο γραφικός θα μιλάει και θα λέει τα ίδια γιατί δεν έχει να κάνει τίποτα άλλο. Αλλά δεν καταλαβαίνω κάτι. Και να χάσει η ΑΕΚ την Κυριακή, τι πάει να πει; Οτι έχει δικιο ο γιος του Λουτσέσκου; Οτι αποδεικνύεται ότι τον… κλέψαμε; Οτι θα πάρει το πρωτάθλημα του… 2018; Σιγά μην θέλουμε τη νίκη για να βουλώσουμε τον γραφικό. Ούτε για αστειο.
Η ΑΕΚ πήρε το πρωτάθλημα 2017-2018 δίνοντας και 8 Ευρωπαϊκούς αγώνες παραπάνω χωρίς να χάσει κανένα ντέρμπι εκ των οποίων κέρδισε τα 3. Την παραδέχτηκαν όλοι οι κανονικοί, το σήκωσε, συνέχισε, έπαιξε προκριματικά Τσάμπιονς Λιγκ και ήδη είναι στους ομίλους έχοντας αποκλείσει την Σέλτικ και την Βίντι. Δεν κατάλαβα. Θα πρέπει να νικήσει την Κυριακή για να το βουλώσει ο γραφικός; Αυτό είναι το τελευταίο κίνητρο και εύχομαι οι παίκτες της ΑΕΚ να μην επηρρεαστούν καθόλου και να μην αισθανθούν ότι έχουν να απαντήσουν σε κανέναν. Η ΑΕΚ θέλει καλό αποτέλεσμα στην Τούμπα για το φετινό πρωτάθλημα. Που με οποιοδήποτε αποτέλεσμα δεν τελειώνει την Κυριακή. Το περυσινό το πήραμε, το χαρήκαμε, το… φιλήσαμε, τελειώσαμε. Πάμε παρακάτω. Δεν έχουμε να απαντήσουμε σε κανέναν και ιδίως σε ένα γραφικό που βρέθηκε στην κατάλληλη ομάδα την κατάλληλη, για αυτόν, στιγμή.
Πέρυσι τα παιδιά μας κοιμήθηκαν ξέροντας ότι θα παίξουν σε άδεια Τούμπα έχοντας πέντε βαθμούς διαφορά, ξύπνησαν και έμαθαν ότι θα έχει 30.000 αντιπάλους οπαδούς και η διαφορά θα είναι δύο πόντους και όχι μόνο δεν κώλωσαν αλλά είχαν και τις καλύτερες ευκαιρίες για νίκη και κινδύνευσαν μόνο μιάμιση φορά σε αγώνα - τελικό στην έδρα του αντιπάλου. Ηταν μάγκες από την αρχή ως το τέλος. Κι αυτοί και όσοι ήταν μαζί τους και κέρδισαν την μάχη όχι μόνο στο γήπεδο αλλά όπου αλλού χρειάστηκε μέχρι τις 2.30 το πρωί. Μην επιτρέπετε στο μυαλό σας να χαλάει. Η ΑΕΚ θα είναι πάντα ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ πάντα ΠΑΟΚ. Για αυτό έκαναν ότι μπορούσαν για να παίξει ο… Μπουφόν ο Πασχαλάκης την Κυριακή και τελικά το κατάφεραν αφού πρώτα τους ξεμπροστιάσαμε με την διάσειση… ορισμένου χρόνου. Βάλτε μέσα και τον δικηγόρο. Πέρυσι με πέντε χάσατε. Πάμε λοιπόν για ένα ντέρμπι. Κάθε βαθμός είναι πολύτιμος. Είναι ακόμη Σεπτέμβριος. Τέλος. Κι όπως φώναξε η… πλατεία: “Και πρωτάθλημα θα πάρουμε ξανά…”
