Η πραγματικότητα λοιπόν είναι πως οι Έλληνες έστειλαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έναν άνθρωπο που πουλάει επιστολές του Ιησού, δικαίωσαν στη θέση του Αντιπροέδρου του μεγαλύτερου κόμματος κάποιον άλλο που πουλάει νανογιλέκα και φασιστοθεωρίες και δέχθηκαν ως υπόσχεση για το μέλλον τις πιο απειλητικές απόψεις που ψάχνουν κωπηλάτες στις νέες γαλέρες. Στην ίδια πραγματικότητα ο πολιτικός που έβγαλε την Ελλάδα από την κρίση και τα μνημόνια χάνει από αυτόν που τα υπηρέτησε. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο νεαρός που έβγαλε τη γλώσσα στη σάπια ολιγαρχία καταχειροκροτούμενος από τα πλήθη, μόλις πριν από μερικές ώρες, είδε τα πλήθη να ακολουθούν το γιο του Μητσοτάκη και φίλο του Μαρινάκη σε μια πολιτική εκδοχή του συνδρόμου της Στοκχόλμης. Το θύμα έχει εδώ και καιρό αναπτύξει σχέσεις αλληλοεξάρτησης με το θύτη.
Πιστεύω πως μια άλλη κυβέρνηση με επιτεύγματα όπως αυτά που πέτυχε ο Αλέξης Τσίπρας, θα είχε σήμερα ανανεώσει το συμβόλαιο με τους πολίτες. Το θέμα όμως είναι πως από τον Τσίπρα, οι πολίτες δεν ήθελαν τις επιτυχίες ή την οικονομική ανακούφιση αλλά την επικύρωση πως το παλιό σύστημα απέτυχε και δεν θα επανέλθει. Η πολιτική υπεροχή του Αλέξη Τσίπρα υποτάχθηκε στη βεβαιότητα που ένοιωσε ο κόσμος πως το παλιό σύστημα υπάρχει και μπορεί ακόμη να κανονίζει τα πράγματα. Με αυτό το συμπέρασμα μια κρίσιμη μάζα περιορίστηκε στο γνωστό ρόλο της υποταγής. Αυτή τη χρονική περίοδο, με αυτά τα δεδομένα, δεν έχουν καμιά χρησιμότητα οι θεωρίες που αναγνωρίζουν κρυφές πρωτοπορίες και Δεύτερες ιδεολογικές Παρουσίες της Αριστεράς, εκεί που υπάρχει φανερή ήττα και ζοφερό μέλλον.
